Ik word poco loco hier na de 9e dag  opsluiting op de camping, en dat gaat nog wel tot minimaal 15 april door lees ik net.

Voor deze crisis had ik trouwens geen flauw idee wat een lockdown was.

Ik had nog nooit van het bestaan gehoord.

 

In eerste instantie vond ik het wel spannend en ik hou wel van een beetje spanning vandaar al onze reizen met de camper,

maar geloof me; er is niets spannends of romantisch aan.

Het heeft iets van , een soort tikkende tijdbom, alsof je jezelf voorbereid dat er ieder moment iets vreselijks kan gebeuren.

 

Je zou toch denken dat IK hier nu de nadruk op zou moeten leggen op het vreselijke virus, en niet over het verplicht in de camper moeten zitten.

 

Ondanks dat de camping gesloten is en het sanitair zoals douches en toiletten gesloten zijn kan ik, in tegenstelling tot de Spanjaarden in hun huizen , nog wat over de camping lopen en hier en daar met lotgenoten een praatje , op gepaste afstand, maken.

Er is nog steeds vrije WiFi waarmee je  alle ontwikkelingen in de wereld kunt volgen.

Stroom Drinkwater en loos mogelijk heden zijn er nog.

Het is erg wat er nu aan de hand is, maar iets waar ik verder niets aan kan doen dus zit er niets anders op dan om het uit te zitten, of naar Nederland terugkeren.

 

Waarom doe ik dat ( liever) niet?

Nou we zitten namelijk in de corona doelgroep qua leeftijd.

En ik begin steeds meer te denken dat corona een soort verkapte IQ-test is voor Nederlanders,

en in mijn beleving zijn te veel landgenoten gezakt voor deze IQ-test.

 

Social distancing wordt niet begrepen.

Je zou denken dat de noodzaak van “anderhalve meter afstand” zelfs voor Nederlanders met een hamsterbrein (of erger) te begrijpen is.

En dat is niet zo.

 

En ik denk dat ik nu bij de kern van het probleem ben waarom ik hier poco loco wordt.

Het is het gemis van ..."VRIJHEID".

Wij, onze generatie Nederlanders en de generaties voor ons, hebben enorm gevochten voor onze vrijheid,

zowel letterlijk in de verschillende oorlogen, als ook figuurlijk door tientallen jaren voor vrijheid op de barricade te gaan wat begon in de jaren zestig met de provoos.

Ik zelf, heb ook daar aan meegedaan en in mijn jeugd en later flink rebels geleefd , gestreden voor de

vrijheid van het individu (zolang hij de vrijheid van anderen niet beperkt.)

Mijn generatie wilde een samenleving waarin burgers grote vrijheden genieten,

 zoals burgerrechten die het individu beschermen en de macht van de staat en de kerk beperkten.

Een dat is ons grotendeels gelukt.

 

Vrijheid is een groot verworven recht maar nu even niet.

Nu gaat het om een ramp, een oorlog zonder zichtbare vijand en daarbij hoort verantwoordelijkheid, discipline en burger gehoorzaamheid bij.

 

Het ergste is dat we in Nederland zo willen vasthouden aan het woord vrijheid dat daardoor onverantwoorde situaties ontstaan tijdens deze Corona crisis.

Heel veel mensen en met name de jongere generaties hebben bij het woord vrijheid een verkeerd beeld.

Het woord zegt het al "vrij", doen waar IK zin in heb, IK doe wat ik wil!!!

 

Hier in Spanje wordt op dit moment gewoon strak opgetreden.

Voor iedereen is duidelijk wat er verwacht wordt van de burger, wat verboden is en wat de consequenties zijn.

Voor mij, iemand die zijn hele leven bijna het woord vrijheid belichaamt op nagenoeg alle gebieden die je maar kunt bedenken,

zou dit onder normale omstandigheden never ever accepteren en het als een dictatuur bestempelen.

Ik zou hier nog geen 5 minuten langer als nodig willen blijven.

 

Nu, in deze "oorlogsituatie", voel ik me redelijk veilig en door de overheid beschermd.

Niet pappen en nathouden, geen discussies. Dit is het, punt.

 

Ik voel me wel opgesloten als camper rijder.

Mag geen bezoek ontvangen, mag niet op het strand wandelen wat notabene aan de camping grenst,

ik mag alleen naar de dichtsbijzijnde supermarkt, dokter, apotheek maar dan wel alléén.

Niet samen.

Zelfs in een taxi mag er maar 1 persoon mee.

Dan ga je toch samen op de fiets....Nee je mag niet naast elkaar fietsen.

Wel achter elkaar met 2 meter afstand.

 

Op de momenten dat ik er noodgedwongen uit moet op mijn brommer, eenmaal van de camping af met de camper, mag je er niet meer op,

wemelt het van politie en in sommige gebieden zelfs militairen die je strak, kort en een beetje gespannen te woord staan als ze je aan houden.

Maar deze mannen staan er voor ons en niet tegen ons.

Ze staan er om ons te beschermen. Het gevoel is verwarrend en onbeschrijflijk.

Het is oorlog. Oorlog in vredestijd.

Hoe kut ik me ook voel, toch voel ik me meer beschermd door de Spaanse overheid dan de Nederlandse.

Ze doen hun best dus wij blijven in Spanje tot ze ons eruit zetten, of de situatie in Nederland in een gehandhaafde lockdown veranderd.

Toch elke dag komt er weer ander nieuws binnen…Fake of niet? In ieder geval is het laatste nieuws dat alle Campings totaal  ontruimd moeten

Zijn op 24 maart. We gaan het maar weer afwachten.

 

 

Groet Bram

 

 

Terug naar meer verhalen van Bram.