Er zijn veel Camperaars.

In alle soorten, van arm tot rijk.

 

De tijd dat in een Camper/busje wonen alleen door armen mensen werd gedaan, omdat er geen geld was voor een luxer leven is voorbij.

 

Er gaan ook steeds meer jongeren door onbetaalbare huren en prijzen van een huizen, in busjes wonen en natuurlijk willen die, meestal, zo goedkoop mogelijk leven.

Je ziet ze dan ook zelden op een Camperplaats/Camping die duurder is dan 10 euro.

Het liefst staan ze op een gratis CP of illegaal verstopt op een eenzaam of onopvallend plekje.

 

Helaas verdwijnen deze lagere prijzen en gratis plaatsen zijn steeds moeilijker te vinden.

 

Slim zijn is tegenwoordig: schaamteloos zo veel mogelijk geld verdienen met zo min mogelijk werk.

 

Gemeenten schakelen het bedrijf 'aan.uit net' in om veel te euro's te rekenen voor de eerdere beschikbaar gestelde gratis Camperplaatsen in hun gemeente.

 

Boeren en anderen ondernemers openen steeds duurdere Camperplaatsen.

'Je kan beter een stukje weiland of terrein verhuren voor een hoge (wat de gek ervoor geeft) meter prijs, dan een koe of schaap er op laten lopen, hebben al veel agrariërs door.'

 

Okay... dan eenmaal op de Camperplaats/Camping lopen veel mensen tegen het volgende probleem aan.

 

Even rijk, even arm.

 

Uit tal van onderzoeken blijkt dat we vooral omgaan met mensen die qua welvaart op hetzelfde niveau zitten.

 ‘Loopt die welvaart uiteen, dan verloopt het contact moeilijker.

Zaken als etentjes en samen zitten worden opeens lastige situaties waar de behoeften , en vooral de mogelijkheden erg uiteenlopen.

De rijke pensionado drinkt ,voor zijn camper zittend, geen mindere wijn dan één van minimaal 10 euro, of drinkt uitsluitend Heineken bier.

Terwijl de budgettaire mogelijkheden van zijn buurtjes zich niet verder uitstrekken dan een goedkope wijn, en halve liters bier van het huismerk van de stunt supermarkten,  om te kunnen aanbieden aan hem.

 

Ook het gezamenlijk uit eten gaan levert  vaak problemen op met het betalen van de rekening.

Veel mensen hebben namelijk een probleem om zich kwetsbaar op te stellen.

Waarom vinden we het lastig om eerlijk te vertellen dat we krap bij kas zitten? ‘De sociale druk om gezellig mee te doen is erg groot.

Of het nou gaat om een etentje of een borrel uurtje bij de Camper.'

 

Je kunt pijnlijke momenten voorkomen door van tevoren afspraken te maken.

 ‘Vraag gewoon: gaan we de rekening delen of niet?

Anders kan het zo zijn dat jij, die het houdt bij een simpele saté en een biertje,  betaalt voor de fles witte wijn,  kreeftensoep en chateau briand plus het toetje van je nieuwe campervrienden.'

Mijn advies is als je in zo'n situatie verzeild raakt.

‘Maak het bespreekbaar. Duik niet weg’

Bijna alle mensen respecteren ,in dit geval , dat iemands keuze anders is dan de keuzes die zij zelf maken.’

Trouwens niet alle mensen die flinke bankrekeningen hebben willen in dure restaurants eten, of uitsluitend dure wijn drinken.

‘Daar mag gelukkig iedereen zelf nog over beslissen.’

 

Als ik dit soort artikelen schrijf ontvang ik er ,via sociale media en email, af en toe vriendelijke berichten over.

Meestal zoiets als ‘het was heel herkenbaar’, wat bemoedigend is, want het betekent dat er meer sukkelaars zijn zoals ik.

 

Ik krijg ook wel eens mindere complimenteuze berichten.

Ik schrijf namelijk vaak dingen gerelateerd aan mijn leven en ik leef anders dan de meeste mensen in  Nederland .

Vaak gaat het over de huidige camper hype en prijzen van campers en  camperplaatsen.

mijn antwoord is dan....

 

"En omdat jullie het allemaal wel willen betalen, moet ik het ook doen?

Heus: je doet maar. Maar ik heb er geen zin in."

Sommigen in dit land denken ,volgens Bram, dat ze hun kop hebben om alleen maar haar op te laten groeien.

Mensen lezen slecht en vluchtig.

Mensen luisteren ook maar half...

begrijpen een kwart....

maar vertellen wel het dubbele....

 

 

Groet Bram