Er komen steeds meer Facebook figuren die Bram heten en onder de naam Bram schrijven.

Mensen lezen niet altijd goed enaf entoe krijg ik commentaar over het door de andere Bram geschrevene omdat mensen denken dat ik dit was.

Ik onderteken voortaan met mijn echte naam en niet meer met mijn Nederlandse roepnaam, maar met mijn burgerlijke stand naam.

Abram.

 

 

Ik kreeg laatst een vraag.

'Hoe herkenje een burgemeester op een gratis camperplaats?'

 

"Ze kijken altijd boos, praten constant met harde stem en zitten met een houding van 'Ik weet alles en wie ben jij dan?' de andere Camperrijders te vertellen hoe de wereld in elkaar steekt en dan vooral de bewuste camperplaats waar ze nu al een xxl tijd gratis staan."

Gelukkig is het een uitstervend soort.

Deze reis nog niet ontmoet.

 

Wel alweer deze reis ons eerste etentje georganiseerd en wat gitaar gespeeld buiten, op de CP. met vrienden.

 

Gisteren merkte ik weer eens, wat voor een fijne vrienden/kennissen kring ik heb.

Onder mijn kennissenkring bevinden zich namelijk vele soorten mensen.

Van financiŽel onafhankelijke, tot uitkeringsgerechtigden. Van grote tot kleine Camper rijders.

Enverbazingwekkend genoeg kunnen die allemaal tolerant met elkaar omgaan op een voor mij logische manier zonder huichelarij.

Je kan ook stellen dat als ze dit niet konden ze absoluut geen vrienden/kennissen van ons waren trouwens.

 

Het gaat bij die vrienden niet om een bepaalde absolute leeftijd, het gaat om de joie de vivre die zeuitstralen.

Om hoe ze in het leven staan. Zijn ze nog nieuwsgierig en avontuurlijk.

Sommige mensen bestaan namelijk maar leven niet.

Gelukkig slaat dat niet op de vrienden van ons.

 

Wat ik me laatst ook realiseerde is het grappige effect wanneer er een mix van Buitenlandse en Nederlandse vrienden bij ons zitten te borrelen bijvoorbeeld.

Het wordt altijd leuk als een Nederlandse spreker een tweede taal moet improviseren, bijvoorbeeld vragen beantwoorden, dan mogen de toehoorders , meestal zelf met de gegeven woorden , de zinnen in elkaar zetten.

De spreker komt in veel gevallen over als een volwassen vent met de woordenschat van een kleuter,

in een slechter geval als een zichzelf overschattende brabbelaar die dan weigert in steenkolenengels te spreken.

Doet hij dit wel , dan nog kunnen veel Duitsers en Fransen er geen touw aan vast knopen, omdat die dan weer geen steenkolen Engels kennen.

Uitgezonderd de jongeren dan.

Voor mij persoonlijk altijd een leuke ervaring om zulke gesprekken mee te maken, en te zien hoe inventief sommigen mensen iets kunnen vertellen in een andere taal.

Een leuke om te onthouden was iemand die niet op het woord tweedehands kon komen en die dit omzeilde met de woorden het was tijdelijk nieuw geweest toen hij het kocht.

Mooi hť hoe kom je er op.

 

Groet Abram

 

 

Ik wil meer van Abram lezen